Bijzondere immersieve theaterervaring zoekt naar waar ons bewustzijn leeft

Op 16 augustus 2025 ging tijdens Theaterfestival Boulevard Junebug van Anna Verkouteren Jansen in première. Rosalie Fleuren schreef er voor Theaterkrant een recensie over.

In de immersieve theaterervaring Junebug onderneemt theatermaker Anna Verkouteren Jansen een zoektocht met het publiek naar het bewustzijn en wat ermee gebeurt als iemand sterft. Luisterend naar een hoorspel in surround sound en kijkend naar een installatie rondom een televisie maakt haar publiek een soort mentale roadtrip met de rouwende June.

De Engelstalige voorstelling bestaat uit verschillende elementen: een interview, een installatie en een hoorspel. Het interview is een ouderwets klinkende opname van een gesprek tussen de oude, mystieke Petra – die hoorbaar rook uitpuft, zoals de rups in Alice in Wonderland – en een merkwaardig verlekkerde interviewer. Op een ouderwetse televisie zijn hun woorden mee te lezen. Volgens Petra speelt het leven zich af in een buitenwereld, ieders binnenwereld en een derde plek, diep weggestopt onder alle lagen van de realiteit.

De interviewer wil die derde plek wel eens zien, dus laat Petra hem terugdenken aan een traumatisch moment uit zijn jeugd. Ze beschrijft een lege kamer met een gordijn, waarachter zijn schaamte zit. De enige weg uit de kamer, is door de schaamte heen en die onder ogen komen. Doe je dat niet, dan kom je op die derde plek. Daar vergeet je alles, zelfs waarom je daar ook weer heen was gegaan. De installatie op het podium heeft de vorm van die kamer: een zilveren gordijntje, dat open en dicht kan en soms iets verder naar voren of naar achteren beweegt over een rail.

Na deze prikkelende opening introduceert een zeer Amerikaanse voice over haar dochter June, in wiens ‘ontloopkamer’ de voorstelling zich lijkt af te spelen. June kijkt altijd televisie, maar nu de hare stuk is, doorkruist ze Amerika, wanhopig op zoek naar een andere waar ze naar kan kijken. Gaandeweg kom je erachter dat dat met rouw te maken heeft. Dankzij haarscherpe surround sound vindt haar zoektocht niet alleen op het podium plaats, maar ook in de zaal, waardoor je eigen binnenwereld de hoofdrol speelt.

De atypische vormkeuzes maken Junebug een interessante, enigszins raadselachtige ervaring. De personages vragen zich steeds af waar we zijn, waar we heen gaan, wat we achterlaten. Juist omdat je eigen fantasie de grootste rol speelt bij het betekenis geven aan wat je hoort en ziet, komen de observaties over de geest scherper binnen. Zo lijkt Anna Verkouteren Jansen menselijk escapisme ten aanzien van de dood te verbinden met een plek waar ieders bewustzijn leeft. Misschien zelfs wel voortleeft.

Meer theaterrecensies lezen? Je vindt ze op theaterkrant.nl