In een reeks absurdistische en poëtische sculpturen bevraagt ze hoe de mens graaft, delft en bouwt — steeds dieper vastzittend in zijn eigen mensenspullen.

Haar werk nodigt uit om opnieuw te kijken naar wat vanzelfsprekend lijkt: het beton onder onze voeten, de grondstoffen in ons lichaam, de zorg waarmee we bouwen en breken. Het toont de immense impact van de mens op de aarde en is tegelijk een intiem portret van ons menselijk bestaan.