Alice Davies maakt circus met minder trucjes en meer bewustzijn
PLAN

Alice Davies heeft veel uren van haar leven hoog in de lucht doorgebracht. In 2024 studeerde ze af als trapezeartiest aan de Fontys Academy for Circus and Performance Art in Tilburg. Nu werkt ze bij PLAN Brabant aan Sustained, een solo waarbij ze probeert een duurzame manier van performen op te bouwen.

Interview met Alice Davies voor PLAN
Tekst: Mina Etemad
Beeld: PLAN-portret Alice Davies, copyright PLAN-Niels Vinck

‘Circus is er erg op gericht om je lichaam in een bepaalde conditie krijgen zodat je een trucje op elk moment dat je wil kunt doen’, vertelt Davies, die in Londen is geboren. ‘Ik voelde bijvoorbeeld tijdens mijn studie – waar ik heel veel heb geleerd – een zekere druk om qua vaardigheden telkens op een bepaalde plek te zijn.’ Zo moesten zij en haar medestudenten elk jaar een flexibiliteitstest doen en het jaar daarop moest er verbetering te zien zijn. ‘Als je een split kon, moesten je benen het jaar erop van de grond af kunnen in die beweging. Bij trapeze waren er ook allerlei nieuwe trucjes die je moest beheersen.’

Davies merkte dat ze het niet eens is met dat principe. ‘Als mens veranderen we constant. Hoe we elke dag opstaan, onze menstruatiecyclus of waar we emotioneel doorheen gaan heeft effect op ons en waar we toe in staat zijn.’ Dus besloot ze om na haar afstuderen werk te maken waarbij er minder druk op haar lag. ‘Ik wilde luisteren naar wat mijn lichaam nodig heeft.’

Sustained, wat onder andere duurzaam betekent in het Engels, is ook een dieppersoonlijk werk. ‘Ik creëerde het tijdens een fase waarin ik aan het herstellen was van de eetstoornis anorexia nervosa. Er waren veel fluctuaties in mijn hormonen en mijn huid en botten voelden anders. En natuurlijk waren er verschillen in mijn gewicht. In de voorstelling heb ik daarom materiaal gestopt waarbij ik voelde dat ik dat kon uitvoeren, ongeacht of mijn lichaam zou veranderen of niet.’

Hangen & klimmen
Hoe het herstel van haar ziekte verliep is in zekere zin in de performance terug te zien. Zo begint Davies bovenaan de vier meter lange touwen van de trapeze. Langzaamaan gaat ze vanaf daar langs de touwen naar beneden, tot ze bij de trapeze is en daar aan haar voeten van af hangt. Davies: ‘Ik had dit deel al vaak geoefend toen ik me op een gegeven moment afvroeg: wat als ik vanaf hier dezelfde route afleg naar boven?’ Dat bleek veel meer moeite te kosten – als je je naar beneden laat zakken doet de zwaartekracht veel werk. Klimmen is veel actiever.

Die ontwikkeling van met redelijk wat gemak naar beneden gaan en met meer moeite naar boven, spiegelt haar herstelproces. ‘Het begin van de performance gaat over je passief mee laten voeren en weinig handelingsbekwaamheid hebben. Het deel daarna gaat over hoe je actief probeert uit te vogelen welke route je moet volgen. Toen ik ziek was gleed ik als het ware door het leven en leefde in een droomachtige staat van zijn die me veilig deed voelen. Toen ik later begon te werken aan mijn herstel moest ik rekalibreren en mezelf uit een donker gat trekken.’

Butoh & bewust
Voor haar werk haalt Davis inspiratie van verschillende plekken. Zo houdt ze van het principe van de in Japan ontstane butohdans, waarbij er geen goede of slechte manier is van het uitvoeren van een beweging en waarbij je niet vertrekt vanuit esthetiek maar gevoel. Daarnaast gebruikt ze elementen uit de Alexandertechniek, waarbij je leert om je bewuster te worden van wat zich in je lichaam afspeelt. Davies: ‘Bij anorexia is dat juist het tegenovergestelde; je kunt de ziekte zien als een manier om jezelf gevoelloos te laten zijn voor dingen waarmee je niet de confrontatie aan wil gaan.’

Naast Sustained wil Davies de komende jaren ook werken aan een ander project, samen met een vriend van haar, Jacq Palinckx, die docent beeldende kunst en muzikant is. Hij is al in de zestig en dus een stuk ouder dan Davies. Bovendien is hij geen circusartiest, wat Davies juist spannend vindt: ‘Ik wil graag andere lichamen verwelkomen op de circusvloer dan de standaardlichamen die we meestal zien.’

Tijdens hun oefensessies heeft Davies hem meermaals een trapeze laten bestijgen. ‘Ik moest aan iemand die dat nog nooit heeft gedaan uitleggen hoe je je op het toestel beweegt, waardoor ik begon te ontdekken wat het eigenlijk betekent om aan een trapeze te hangen. Hoe vind je bijvoorbeeld je balans? Toen ik dat begon toe te lichten ontdekte ik meer over mijzelf en mijn werk.’

Of haar manier van werken nu volkomen duurzaam is geworden, vindt Davies moeilijk te zeggen. ‘Vaak weet je pas jaren later of dat wat je deed goed was voor je lichaam. Maar ik voel me nu wel beter dan een paar jaar geleden, en ik train ook niet meer elke dag. Ik merk bovendien dat als ik een optreden heb gehad, ik de volgende dag niet meer heel moe ben – anderhalf jaar geleden moest ik na een show nog een hele dag slapen. Ik hoop dat de manier waarop ik nu train en perform ervoor zorgt dat ik dit werk nog jarenlang kan blijven doen.’